Waarom het hier zo stil was de afgelopen tijd? Een nieuwe blog was in de maak. En hij is af!!!

 

Het wordt wel ietsjes anders. Geen standaard verslag meer na elke vlucht (maar hey, daar konden jullie de afgelopen maanden al aan wennen toch? ;-P). Daar blijk ik de motivatie niet meer zo voor te hebben. Daarbij vind ik het leuk om ook over andere dingen te schrijven, dingen die misschien niets met vliegen te maken hebben. Is voor mij persoonlijk uitdagender. Ook qua vormgeving en leuke gadgets liep ik hier op deze site behoorlijk vast.

Nu alleen nog kijken wat mijn trouwe groep lezers er van gaat vinden...

 

Dus - vanaf nu - wijzig hem onder je favorieten - kijk hier:

 

 

 

Misschien had ik hem toch nooit helemaal afgekeken, ondanks de ongetwijfeld honderd keer dat SBS6 'Escape from Alcatraz' heeft uitgezonden. Gelukkig word je met het tijdsverschil vroeg wakker in San Francisco, dus ik had ruim de tijd om de hele film nog eens rustig op mijn laptop te bekijken voordat ik voor later die ochtend een plekje op de boot had gereserveerd.

Nu kan je heel erg je best doen om er niet als toerist uit te zien (wat dan vaak ook lukt als mensen míj ergens de weg vragen), maar met z'n allen op de boot naar Alcatraz ontkom je er natuurlijk niet aan. Geeft niet, en ze hebben er een leuke tour van gemaakt. Iedereen krijgt een audiotour om driekwartier in de gevangenis rond te banjeren. Verteld door echte ex-bewakers en -gevangenen, dus erg realistisch. En ik had natuurlijk nog vers het verhaal van Clints ontsnapping voor ogen, dus herkenbaarheid alom. Andere bevindingen van het eiland: a) het stonk er enorm naar vogelpoep. Vogels zelf nergens te bekennen (het is een beschermd broedgebied), maar wel een hele populatie vliegen die er op afkomen en die buiten constant op je komen zitten. b) En eigenlijk is het er een oud zooitje, en ik snap niet dat ze zoveel entreegeld kunnen vragen en niet een beetje beter kunnen restaureren. Maar goed, toch cool om er te zijn en om al die verhalen her te beleven.

 

Alcatraz ligt bijna altijd gehuld in de mist

Hierdoor is Clint ontsnapt!

 

's Middags heb ik het trammetje genomen naar Haight Ashbury, de hippie-wijk van SF. Veel rondgelopen, ondertussen vernemend dat o.a. Janis Joplin en Jefferson Airplane hier in de jaren zestig woonden en veel liedjes over 'The Haight' hebben geschreven. Omdat de stad zo heuvelig is had je ontzettend mooi uitzicht vanaf bepaalde punten en kon je goed zien hoe groot het er eigenlijk is.

Dit was pas de tweede keer dat ik in SF was, en de eerste keer had ik niet veel van de stad zelf gezien. Ik had ook nog niet echt het SF-enthousiasme wat veel collega's wel hebben. Nu na mijn tweede bezoek kan ik het me al veel beter voorstellen. Ook het centrum is erg leuk, met niet allemaal de standaard Amerikaanse winkels, maar ook veel kleine boetiekjes tussendoor. Niet shoppen is eigenlijk onmogelijk, echt.

 

Tot mijn grote vreugde zag ik net dit nieuwsbericht:

 

 

Drie jaar geleden werkte ik in Seaview Lion Park als vrijwilligster tussen de leeuwen. Zij hebben onder andere een fokprogramma voor witte leeuwen. En nu blijkt dat ze dus tóch kunnen overleven in het wild!

Hier nog een foto van toen, kan je goed het verschil zien tussen een witte (is geen albino, het is een apart ras) leeuw en een gewone. Witte leeuwen zijn iets kleiner dan gewone leeuwen, en hier op de foto staat witte Scar, het grootste mannetje uit de groep. (En ja, de hele Lion King was vertegenwoordigd daar ).

 

 

Nog twee logs tegoed... Alweer drie weken terug was ik in Bangkok, en toen was het er relatief nog rustig. Ik las bijvoorbeeld dat nu (na de laatste rellen) de crew het hotel niet meer mag verlaten. Gelukkig was dat nog niet het geval toen ik er was, want hoewel een dagje verplicht in het hotel echt geen straf is daar, vind ik het veel leuker om rond te lopen in toch wel mijn favoriete bestemming.

Zo ging ik naar de What Po Massage School, natuurlijk voor een geweldige Thaise massage, maar ook met het idee om hier later nog eens naar terug te keren. Ze organiseren namelijk authentiek Thaise massage-cursussen en dat lijkt me wel wat. Je moet wel minimaal vijf dagen achter elkaar daar zijn (en dat lukt niet omdat we Taipe op en neer vliegen, dus je bent maximaal twee dagen achter elkaar vrij). Maar misschien nog eens tijdens een vakantiereis!

Ook ging ik naar een introductielezing over het Boeddhisme. Werd gehouden in het grootste Boeddhistische centrum van Zuid-Oost Azië, centraal gelegen in Bangkok. Gelukkig wist de taxi-chauffeur waar het was, want ik had zelf nooit de ingang gevonden. Het ging er allemaal iets anders aan toe dan ik me van te voren had voorgesteld. We zaten met z'n achten in wat een soort van administratiekamer leek. Om ons heen waren monniken druk bezig met lezen, schrijven, computeren achter met kleurrijke stickers beplakte laptops, en regelmatig ging er een hippe ringtone af van een mobiel. Ten midden van dit alles zaten wij dus, met een redelijk Engels sprekende monnik. Zonder hier nu enorm te gaan uitwijden over alles wat we besproken hebben, kan ik wel zeggen dat ik het heel boeiend en inspirerend vond. Ik wist wel van een paar dingen waar ze in 'geloofden' (tussen haakjes omdat het geen geloof maar een overtuiging is), maar nu snap ik ook de verbanden, zeg maar. En nee, ik ben niet meteen bekeerd, maar er zijn wel een aantal dingen die ik vaker ga proberen toe te passen...

Wat ik die overige dagen nog heb gedaan? Ik had hele leuke collega's en samen hebben we heel wat uurtjes doorgebracht in de skybar en in hele hippe én foute clubs. En natuurlijk dat eten daar, heeeerlijk. En ik ben niet eens in mijn favoriete winkelcentrum (MBK) geweest! Wel op een hele leuke markt, de amuletmarkt. Daar gaan veel Thai heen om geluksamuletten te kopen. Vooral mensen die werken in een risicovol beroep schijnen er vaak te komen. Denk hierbij aan bouwvakkers en taxichauffeurs... Deze onderste foto is ook daar geschoten.

 

Er stonden nog genoeg spullen in mijn schuur om mee te nemen naar Accra. Dus met twee koffers vol stond ik weer op de luchthaven, dit keer niet om ze naar het weeshuis van de vorige keer te brengen (geen goede ervaringen, zie eerdere log over Accra), maar naar een ander project.

Het bleek regenseizoen in Ghana, en omdat er niet zo gek veel te doen is daar, wilden er wel drie collega's met me mee. Eerst naar Capstone School, een klein schooltje gerund door Josephine en Hugh, een ontzettend aardig en toegewijd echtpaar. Ik geloof dat we midden in een les binnenvielen, maar het was geen probleem, want vier blanken met glad haar en een digitale camera, dát was pas interessant. Na wat gekletst te hebben, en zo'n beetje elk kind op de foto te hebben gezet gaven we de spullen af en gingen we weer verder. Hier ga ik zeker nog wel vaker heen in de toekomst!

Nog steeds grijze wolken, en een collega was wel benieuwd naar het weeshuis, OSU Children's Home, waar ik de vorige keer was geweest. Ik had ze al verteld over mijn ervaringen daar (spullen die opgeslagen/doorverkocht worden, maar in ieder geval niet bij de kinderen erecht komen), maar dat zeker iedereen er gewoon heen moet om even met de kinderen te knuffelen en te spelen. Op straat kochten we een voetbal, en in de supermarkt desinfecterende middelen, want helemaal met lege handen aankomen konden we ook niet.

Binnen no-time pakte weer hetzelfde verstandelijk gehandicapte meisje mijn hand om hem vervolgens niet meer los te laten. Ik herkende haar nog van de vorige keer. Onbewust was zij het voorbeeld van hoe schrijnend dingen daar zijn. Toen ze met ons meeging naar het schooltje waren er jochies die haar gingen schoppen. Naar ons luisteren deden ze niet, noch was er een leidinggevende die er iets van zei. Meisje zelf deed niets, alleen heel hard huilen en het liefst zou je die jongens een corrigerende tik geven. Maar daarvoor zijn wij daar niet en daarbij schiet het niets op (geweld met geweld bestrijden, bedoel ik).

Later hebben we nog wat geholpen bij de baby's, flesje geven, schone luiers, en net even die tien minuten extra aandacht en menselijke warmte die ze anders niet krijgen. 
Op naar een volgende Accra, hij zal ongetwijfeld wel weer eens op mijn rooster verschijnen en ik vind het niet erg!

 

 

Om eerlijk te zijn valt er over Vancouver niet zo veel te melden. Zowel de heen- als de terugvlucht was lang maar rustig, met veel oudere mensen aan boord. Maar met elk uur dat je vliegt gaat de tijd ook mee, dus op weg naar het westen staat de tijd gewoon stil eigenlijk... Oftewel je dag wordt negen uur langer. Zie dan maar eens dat slapen uit te stellen bij aankomst. Meestal probeer ik dat zo goed en zo kwaad als ik dat kan, maar nu dacht ik: ik ga gewoon slapen als ik moe ben. Dus plaatselijke tijd 19.00 uur lag ik op bed. En om 02.00 uur was ik wakker en kon ik niet meer slapen... Dat doen we dus niet meer zo.

Vanwege die vervelende verkoudheid twee weken terug, was mijn rooster eruit gehaald. Normaal gesproken zou ik alleen een ochtendvlucht hebben donderdag, omdat ik 's avonds naar Dirty Dancing ging! Dit was dus even bikkelen, maar misschien scheelde het dat mijn lichaam toch al helemaal in de war was. Want eigenlijk ging het best goed, en genoten van alle mooie dansers in de musical. En ja, het is een aanrader, en ja, er komen bijna alleen maar vrouwen (en homo's) op af, en ja, de hoofdrolspeler is een ontzettend lekker ding.

 

Nog even compleet iets anders... Ahum, ik ben al een tijdje bezig Spaans te leren, maar door een combinatie van factoren (en dan vooral mijn soms schrikbarende gebrek aan zelfdiscipline), schoot het tot nu toe nog niet erg op. Tijd voor actie dus. Ik was al een beetje op de goede weg door lessen te volgen bij een Colombiaanse, maar ik moet de taal meer spreken. Iedere dag, een paar weken lang. Waar kan dat beter dan in een Spaanstalig land? En wat is nou een hippe, booming, bruisende, warme en culturele wereldstad? Haha, ja duidelijk: Buenos Aires! Na het internet een beetje af te hebben gespeurd heb ik - denk ik - een leuke taalschool gevonden. Half november ga ik er heen, vier weken Spaans in een superstad  .